Inloggen
Inloggen

Hoe controleer je de versie van het besturingssysteem in Linux

Hoe controleer je de versie van het besturingssysteem in Linux
Hostman Team
Technisch schrijver
Linux-systeem
04.07.2025
Reading time: 9 min

De populariteit van het krachtige en veelzijdige Linux-besturingssysteem komt voort uit de verscheidenheid aan beschikbare versies. Van Ubuntu tot Red Hat, van Mint tot Fedora: elke versie biedt unieke functies en voordelen. Het is belangrijk om de Linux-versie te controleren voor compatibiliteit, omdat verschillende versies andere softwarevereisten hebben. Hostman biedt een betrouwbare beheerde Linux VPS.

Het gebruik van een verouderde versie kan verhinderen dat je de nieuwste software-updates kunt installeren. Sommige hardwarecomponenten worden mogelijk niet ondersteund. Het kennen van je OS-versie helpt bij het oplossen van compatibiliteitsproblemen. Daarom is het essentieel om te weten welke versie je gebruikt.

Ook om veiligheidsredenen is dit verplicht. Elk besturingssysteem geeft updates uit om beveiligingslekken te verhelpen, en Linux is daarop geen uitzondering. Als je weet welke versie je gebruikt, kun je ervoor zorgen dat de juiste beveiligingsupdates zijn geïnstalleerd. Dit is vooral belangrijk voor bedrijven die vertrouwelijke gegevens verwerken.

Een andere reden om de Linux-versie te controleren is ondersteuning. Elke versie heeft een eigen levenscyclus en ontvangt gedurende een beperkte tijd updates van ontwikkelaars. Als je weet welke versie je hebt, weet je ook wanneer het tijd is voor een upgrade. Een niet-ondersteunde Linux-versie kan je systeem kwetsbaar maken.

Wat is een Linux-versie

Een Linux-versie, vaak aangeduid als distro (distributie), is een aangepaste versie van het besturingssysteem. Het bevat een specifieke mix van software, desktopomgevingen en functies. Deze distributies zijn afgestemd op de behoeften van uiteenlopende gebruikers, van particulieren tot grote bedrijven. Dankzij het open karakter van Linux kunnen mensen en organisaties hun eigen distributies maken en aanpassen.

Bijvoorbeeld:

  • Ubuntu, Debian en Linux Mint zijn ideaal voor beginners dankzij gebruiksvriendelijke interfaces en grote communities.

  • Arch Linux is geschikt voor gevorderden die volledige controle willen.

  • Serverdistributies zoals CentOS en Red Hat Enterprise Linux (RHEL) zijn geoptimaliseerd voor betrouwbaarheid, veiligheid en prestaties.

  • Gespecialiseerde distributies zoals Kali Linux (voor security testing) of Tails (voor anonimiteit) hebben een specifiek doel.

Een typische Linux-distributie bevat de Linux-kernel (die de hardware aanstuurt), een pakketbeheerder (voor installatie en updates van software) en standaardapplicaties. De desktopomgeving (zoals GNOME, XFCE of KDE) kan visueel en functioneel worden aangepast aan de voorkeur van de gebruiker.

Populaire Linux-distributies en hun versies

Het is belangrijk om je Linux-versie te controleren, omdat elke distributie unieke eigenschappen heeft. Veelvoorkomende distributies zijn Ubuntu, Debian, Red Hat, CentOS, Fedora en Mint.

Ubuntu staat bekend om zijn gebruiksgemak en regelmatige updates. Debian staat voor vrije software. RHEL is stabiel en veilig voor zakelijke toepassingen. CentOS biedt vergelijkbare functies maar is gratis. Fedora is cutting edge en up-to-date. Mint biedt een traditionele desktopervaring.

Elke distributie heeft versies met codenamen. Ubuntu heeft bijvoorbeeld versies zoals Bionic Beaver, Cosmic Cuttlefish en Disco Dingo. Fedora heeft versies als Silverblue en Workstation.

Elke Linux-distributie heeft zijn eigen versienummering, aangezien elke distro wordt ontwikkeld en onderhouden door een aparte community. Daardoor bepaalt elke groep zijn eigen naamgevings- en nummeringsregels. Gebruikers kunnen eenvoudig nagaan welke versie ze draaien, en ontwikkelaars kunnen voortgang volgen.

Typically a three-level version numbering system with numbers separated by dots is used. The first number is a major release for updates or changes to the distribution, the second number is a minor release for bug fixes, security updates, and minor feature additions, the third number is a hotfix release for minor bug fixes and updates.

Ubuntu uses a version numbering system in the format 'XX.YY.ZZ', where the first number is a year, the second is a month of release, and the third number is incremented with each new release that month. The system displays the age of release and frequency of updates.

Code names, such as names of animals or cities, are also used to recognize releases of Linux distributions. Fedora uses code names for its releases like 'Bordeaux' and 'Heisenbug' to make it easier for users to navigate the different versions.

There are many ways to find out the version of the Linux operating system and get distribution information about it. We’ll cover the most commonly used. Read on to learn how to check OS version in Linux.

Hoe controleer je de Linux-versie via het 'lsb_release'-commando

Je kunt het lsb_release-commando gebruiken om de Linux-versie te controleren. Dit toont gedetailleerde informatie over distributie, release en codenaam.

  1. Open de terminal;

  2. Typ het commando:

lsb_release -a
  1. Druk op Enter om de informatie te bekijken.

C56d4f7a 2f24 4048 Be0c 67c63857aca6

  • De Distributor ID regel is een naam van je Linux distributie, bijvoorbeeld Ubuntu, Fedora of CentOS.

  • De Description regel is een korte beschrijving van je Linux distributie met details zoals het release nummer en de codenaam van je systeem.

  • De Release regel is een weergave van de specifieke versie van je Linux distributie, zoals ‘18.04’ voor Ubuntu of een naam als 'Bionic Beaver'.

  • De Codename is de codenaam van je systeem die is toegewezen aan elke versie van een Linux-distributie, zoals ‘Bionic Beaver’ voor Ubuntu 18.04.

Hoe controleer je de Linux-versie via 'cat /etc/os-release'

Gebruik het commando cat /etc/os-release om snel je versie te vinden en aanvullende details op te vragen.

  1. Open de terminal;

  2. Typ:

cat /etc/os-release
  1. Druk op Enter.

1045c272 3aba 450d 967f 5019a859f72e

  • ID toont de distributienaam (bijv. Ubuntu, CentOS);

  • VERSION_ID toont het versienummer (bijv. Ubuntu 18.04, CentOS 7).

Het commando cat /etc/os-release toont ook andere nuttige informatie over je besturingssysteem, zoals de naam en versie van de kernel, de desktopomgeving of windowmanager die je gebruikt, en de build- en releasedatum van het besturingssysteem.

Hoe controleer je de Linux-versie met 'uname -a'

Het commando uname -a toont kernelversie, architectuur, processortype, hostnaam en tijdstip van laatste systeemstart.

  1. Open de terminal;

  2. Typ:

uname -a
  1. Druk op Enter.

Uname

De uitvoer bevat doorgaans de versie van de Linux-kernel en de systeemarchitectuur, zodat je de juiste softwareversie kunt downloaden en installeren. Dit helpt om compatibiliteitsproblemen en bugs te voorkomen. Het commando geeft ook informatie over het tijdstip van de laatste systeemstart, wat nuttig is voor het analyseren van prestaties en het opsporen van problemen.

Andere manieren om je Linux-versie te controleren

  • Het hostnamectl-commando

Dit is een nieuwe manier om de Linux-versie te controleren, beschikbaar op systemen die systemd gebruiken. Het biedt meer gedetailleerde gegevens dan eerdere methoden, waaronder kernelversie, architectuur en hardwareplatform.

  1. Open de terminal;

  2. Typ het commando:

hostnamectl
  1. Druk op Enter om een lijst met informatie in je terminal te bekijken.

C44fdb8b A09a 4a03 A1d4 8d35d06fe483

  • Het bestand /etc/os-release

De map /etc bevat configuratiebestanden en scripts van het systeem, waaronder os-release dat info geeft over de OS-versie.

Typ in de terminal:

cat /etc/os-release

83621b31 F710 4db3 A72a B70fcaee3e61

  • Het bestand /etc/issue

Dit bestand met systeeminfo wordt gebruikt bij aanmeldschermen en toont ook de OS-versie.

Typ in de terminal:

cat /etc/issue

F6085c18 3b4d 49bb B4c5 277389d53352

  • Het bestand version

Sommige distributies hebben in /etc een bestand version met naam en versie-informatie.

Typ in de terminal:

cat /etc/version

Versie controleren via GUI

Dit besturingssysteem biedt ook grafische methodes om je versie te vinden. Eerder bekeken we terminalcommando's. Nu laten we zien hoe het zonder commando's kan via de GUI (grafische gebruikersinterface).

Toegang tot systeeminstellingen:

  1. Klik linksboven op "Activiteiten";

  2. Typ "systeem" in de zoekbalk;

  3. Open Instellingen > Details voor versie, OS-naam, enz.

Het controleren van de OS-versie in een Linux-distributie is vergelijkbaar en verschilt slechts lichtjes in de namen van knoppen of vensters in de zoekbalk:

  • In Ubuntu: klik op "Activiteiten", typ "Systeeminstellingen" en ga naar tabblad "Details".

  • In Fedora: klik op "Toon toepassingen", typ "Instellingen" en ga naar tabblad "Over".

  • In CentOS: klik op "Toepassingen" > "Systeemhulpmiddelen" > "Instellingen" > tabblad "Systeem".

Veelgestelde vragen (FAQ) over Linux-versies

Laten we een paar veelgestelde vragen over Linux-versies doornemen.

Waarom is het belangrijk om de Linux-versie te controleren?

Het controleren van de Linux-versie is essentieel om compatibiliteit te waarborgen, beveiliging te behouden en ondersteuning te kunnen ontvangen. Elke versie heeft specifieke softwarevereisten, een eigen levenscyclus en beveiligingspatches.

Hoe vaak moet ik mijn Linux-versie controleren?

Regelmatige controle van je Linux-versie is belangrijk, vooral voordat je nieuwe software installeert of updates uitvoert. Zo houd je je systeem up-to-date en veilig.

Wat zijn enkele bekende Linux-distributies?

Enkele bekende Linux-distributies zijn Ubuntu, Debian, Kali Linux, Raspberry Pi, CentOS, Fedora en Linux Mint. Elke distributie heeft unieke kenmerken om aan de uiteenlopende behoeften van gebruikers te voldoen.

Kan ik de Linux-versie controleren via de GUI?

Ja, je kunt de Linux-versie controleren via de GUI door naar de systeeminstellingen te gaan en het gedeelte 'Details' of 'Over' op te zoeken, afhankelijk van je distributie.

Waarom hebben verschillende Linux-distributies unieke versienummering?

Elke Linux-distributie wordt ontwikkeld en onderhouden door een andere community of organisatie. Daarom heeft elke distributie een eigen versienummeringssysteem om voortgang te volgen en toekomstige releases te plannen. Bijvoorbeeld: Ubuntu gebruikt het formaat 'XX.YY.ZZ', waarbij 'XX' het jaar van release aanduidt, 'YY' de maand en 'ZZ' wordt verhoogd bij elke nieuwe release binnen die maand.

Conclusie

Linux-versies verschillen qua architectuur, pakketbeheer, desktopomgeving, beveiliging, compatibiliteit en releasecycli. Elke versie biedt unieke voordelen. Weten welke versie je gebruikt helpt bij het oplossen van problemen en het nemen van weloverwogen beslissingen over updates of aanpassingen.

Nu ken je de methodes om de versie van Linux te controleren, via commando of GUI. Kies de methode die bij je past. Regelmatig controleren en bijwerken is een goede gewoonte om veilig en stabiel te blijven werken.

Als je je versie al hebt gevonden, lees dan ook hoe je een server-image aanmaakt op Linux.

Linux-systeem
04.07.2025
Reading time: 9 min

Vergelijkbaar

Linux-systeem

Ripgrep Installeren en Gebruiken: een stapsgewijze handleiding voor efficiënt zoeken

Introductie tot ripgrep (rg) ripgrep (vaak afgekort als rg) is een modern, snel en krachtig zoekhulpmiddel voor de commandoregel waarmee je bestanden recursief kunt doorzoeken, vergelijkbaar met grep, maar met betere prestaties en extra functies. Het is ontworpen voor het doorzoeken van code-repositories en negeert automatisch bestanden en mappen die zijn gedefinieerd in .gitignore of vergelijkbare configuratiebestanden. Hierdoor is ripgrep bijzonder efficiënt voor ontwikkelaars die met grote codebases werken. Deze tutorial behandelt: Installatie van ripgrep op Linux Basissyntaxis en commando’s van ripgrep Veelvoorkomende gebruiksscenario’s en voorbeelden Geavanceerde functies Vergelijking met andere zoektools zoals grep Probleemoplossing en best practices Aan het einde heb je een solide begrip van hoe je ripgrep effectief gebruikt. ripgrep installeren op Linux De installatie van ripgrep is eenvoudig op de meeste Linux-distributies. Je kunt het installeren via de pakketbeheerder of door het binaire bestand te downloaden. Installatie op Ubuntu Volg deze stappen: Werk de pakketlijst bij: sudo apt update Installeer ripgrep: sudo apt install ripgrep fzf Basissyntaxis en commando’s van ripgrep De syntaxis van ripgrep lijkt op die van grep, maar ripgrep biedt standaard betere prestaties en krachtigere functies. Basissyntaxis rg [OPTIONS] PATTERN [PATH] Waarbij: PATTERN de tekenreeks of reguliere expressie is waarnaar je zoekt. [PATH] optioneel is en het bestand of de map specificeert. Als dit wordt weggelaten, zoekt ripgrep in de huidige map. Voorbeeld: zoeken met specifieke bestandsextensies Om alleen bestanden met een bepaalde extensie te doorzoeken (bijv. .py): rg "function" *.py Recursief zoeken met bestandstypen Wanneer je extensies direct gebruikt (*.py), zoekt ripgrep niet recursief in submappen. Gebruik hiervoor de optie --type: rg --type py "function" Dit zorgt ervoor dat de zoekopdracht wordt uitgevoerd in alle relevante bestanden binnen de mapstructuur. Zoeken met reguliere expressies ripgrep ondersteunt reguliere expressies: rg '\d{4}-\d{2}-\d{2}' Dit zoekt naar datums in het formaat YYYY-MM-DD. Veelvoorkomende gebruiksscenario’s en voorbeelden Hoofdletterongevoelig zoeken rg -i "error" Hiermee worden “error”, “Error” en “ERROR” gevonden. Zoeken op bestandstype Alleen Python-bestanden doorzoeken: rg --type py "import" Mappen uitsluiten Bijvoorbeeld de map node_modules uitsluiten: rg "config" --glob '!node_modules/*' Zoeken in gecomprimeerde bestanden ripgrep kan zoeken in gecomprimeerde bestanden zonder deze eerst uit te pakken. Ondersteunde formaten zijn onder andere .gzip, .xz, .lz4, .bzip2, .lzma en .zstd. Voorbeeld: rg 'ERST' -z demo.gz Geavanceerde functies van ripgrep ripgrep kan extra context rond gevonden regels weergeven. Context vóór en na de match -B [number] – regels vóór de match -A [number] – regels na de match Voorbeeld: rg "EXT4-fs \(sda3\)" /var/log/syslog.demo -B 1 -A 2 Gecombineerde context rg "EXT4-fs \(sda3\)" /var/log/syslog -C 1 -B 1 -A 2 geeft meer controle met verschillende aantallen regels -C 2 toont symmetrische context vóór en na de match Vergelijking met andere zoektools ripgrep vs grep ripgrep is sneller, vooral bij grote codebases negeert automatisch bestanden uit .gitignore grep is universeler beschikbaar, maar mist veel ingebouwde functies ripgrep vs ag (The Silver Searcher) beide zijn geoptimaliseerd voor code ripgrep is meestal sneller en biedt betere ondersteuning voor globbing en regex Probleemoplossing en best practices Grote bestanden Bij geheugenproblemen: rg "search-term" --max-filesize 10M Hiermee worden alleen bestanden kleiner dan 10 MB doorzocht. Bepaalde bestandstypen globaal uitsluiten Maak een bestand ~/.ripgreprc aan: --glob '!*.log' --glob '!*.tmp' Hiermee worden .log- en .tmp-bestanden standaard uitgesloten. Versie controleren rg --version Conclusie Deze tutorial behandelde de installatie van ripgrep, basiscommando’s, geavanceerde functies en vergelijkingen met andere tools. Dankzij zijn snelheid en efficiëntie is ripgrep een uitstekende keuze voor ontwikkelaars die hun zoekmogelijkheden in grote codebases willen verbeteren
05 February 2026 · 4 min to read
Linux-systeem

Bestanden comprimeren in Linux met het tar-commando

Het tar-commando wordt in principe gebruikt om bestanden en mappen samen te voegen tot één archief zonder hun structuur te wijzigen. Deze aanpak vereenvoudigt de organisatie, het maken van back-ups en het overzetten van bestanden. Zodra ze zijn samengevoegd, kunnen deze archieven worden gecomprimeerd met verschillende methoden zoals gzip, bzip2 of xz, wat helpt om opslag te optimaliseren en overdrachtssnelheden te verbeteren. Moderne Linux-distributies op Linux VPS-servers worden geleverd met bijgewerkte versies van tar, waardoor een naadloze integratie met compressietools zoals gzip mogelijk is voor efficiëntere gegevensverwerking. Dit maakt tar een waardevol hulpmiddel voor gebruikers die grote datasets beheren, omdat het zowel bestandsconsolidatie als compressie in één enkel commando ondersteunt. Dankzij zijn flexibiliteit wordt tar veel gebruikt in verschillende Linux-omgevingen. Het vergemakkelijkt niet alleen het maken van back-ups, maar stroomlijnt ook softwaredistributie en het beheer van belangrijke gegevens. Met een breed scala aan beschikbare opties kunnen gebruikers archieven aanpassen aan hun vereisten, bijvoorbeeld door specifieke mappen of bestanden uit te sluiten, machtigingen te behouden of gevoelige gegevens te beveiligen. Voor iedereen die met grote hoeveelheden informatie of complexe opslagvereisten werkt, is het essentieel om het tar-commando volledig te begrijpen. Dit alles maakt het tot een belangrijk hulpmiddel dat Linux-gebruikers moeten leren. En als je op zoek bent naar een betrouwbare, krachtige en betaalbare oplossing voor je workflows, biedt Hostman Linux VPS Hosting-opties, waaronder Debian VPS, Ubuntu VPS en VPS CentOS. De syntaxis van tar begrijpen Het tar-commando is fundamenteel onderverdeeld in vier verschillende onderdelen: tar  -flags: Opties die worden gebruikt om een specifieke actie uit te voeren Naam van het archief Pad naar het gewenste bestand of de gewenste map Het wordt als volgt geschreven: tar -flags (archiefnaam) (pad) Bestanden en mappen archiveren tar gebruikt met de optie -cvf maakt het mogelijk om bestanden en mappen te archiveren. Voor een bestand: tar -cvf collectionX.tar snake.txt Voor een map: tar -cvf DRcollection.tar newDir/ Dit archiveert het bestand snake.txt in collectionX.tar en de map newDir in DRcollection.tar. Als het doel is om meerdere bestanden en mappen te archiveren, gebruik dan de volgende commando’s. Voor meerdere bestanden: tar -cvf collectionX.tar snake.txt panther.txt Tiger.txt Voor meerdere mappen: tar -cvf DRcollection.tar newDir1/ newDir2/ newDir3/ Bestanden en mappen comprimeren tar gebruikt met de optie -czvf maakt het mogelijk om bestanden en mappen te comprimeren. Voor een bestand: tar -czvf collectionX.tar.gz snake.txt Voor een map:  tar -czvf DRcollection.tar.gz newDir/ -c archiveert bestanden en mappen -z past gzip-compressie toe -v is de uitgebreide modus en toont het compressieproces -f maakt het mogelijk om het te comprimeren archief een naam te geven Voeg .gz toe na tar als je bestanden en mappen wilt comprimeren. Voor meerdere bestanden: tar -cvf collectionX.tar.gz snake.txt panther.txt Tiger.txt Voor meerdere mappen: tar -cvf DRcollection.tar.gz newDir1/ newDir2/ newDir3/ .bz2 wordt gebruikt met tar en samen met de optie -cjf om bestanden en mappen te archiveren en te comprimeren. -j past bzip2-compressie toe. Voor een bestand met bz2: tar -cjf collectionX.tar.bz2 snake.txt Voor een map met bz2: tar -cjf DRcollection.tar.bz2 newDir/ .xz wordt gebruikt met .tar en samen met de optie -cJf om bestanden en mappen te archiveren en te comprimeren. -J betekent compressie met xz. Voor een bestand met xz: tar -cJf DRcollection.tar.xz file1.txt Voor een map met xz: tar -cJf collectionX.tar.xz newDir/ Gecomprimeerde .tar-bestanden uitpakken arch1.tar.gz, arch1.tar.bz2 en arch1.tar.xz zijn drie gecomprimeerde bestanden. .tar.gz uitpakken: tar -xvzf arch1.tar.gz -x staat voor het uitpakken van bestanden. .tar.bz2 uitpakken: tar -xvjf arch1.tar.bz2 .tar.xz uitpakken: tar -xvJf arch1.tar.xz Specifieke bestanden uitpakken met wildcards Als je slechts een specifiek type bestand uit een archief wilt halen, doe je het volgende: tar -xvf arch1.tar --wildcards '*.sh' Dit levert alleen bestanden op met de extensie .sh. --wildcards helpen bij het zoeken naar specifieke bestandstypen en maken patroonherkenning mogelijk. *.sh zorgt ervoor dat alleen bestanden van het type .sh worden uitgepakt. Uitpakken naar een specifieke map Als je het volledige archief naar een specifieke map wilt uitpakken, doe je het volgende: tar -xvf arch1.tar -C ./destinationDir/pathDir/ -C wijzigt naar het opgegeven pad. -xvf pakt het archief daar uit. .tar-archieven beheren Inhoud controleren zonder uitpakken Als je wilt weten wat er in een archief zit zonder bestanden uit te pakken, gebruik dan commando’s zoals deze: tar -tzf arch1.tar.gztar -tjf arch1.tar.bz2tar -tJf arch1.tar.xz -t geeft details over de inhoud van gecomprimeerde archieven zonder deze uit te pakken. Bestanden toevoegen aan een bestaand archief Om een nieuw bestand aan een archief toe te voegen: tar -rvf arch1.tar new.sh new.sh wordt toegevoegd aan arch1.tar. Een specifiek bestand uit een archief verwijderen Als je een bestand uit een archief wilt verwijderen zonder het uit te pakken, kun je --delete gebruiken. tar --delete -f arch1.tar new.sh Dit verwijdert het bestand new.sh uit het archief arch1.tar zonder het uit te pakken. Let op dat --delete niet werkt met gecomprimeerde bestanden, alleen met archieven. Archiefinhoud vergelijken met de huidige map Als je de inhoud van je huidige werkmap wilt vergelijken met het archief, gebruik dan: tar --diff -f arch1.tar --diff helpt bij het vergelijken van de inhoud van arch1.tar met de inhoud van de huidige werkmap. Veelvoorkomende .tar-fouten oplossen "tar: Removing leading '/' from member names" Deze waarschuwing verschijnt wanneer absolute paden in een archief worden gebruikt: tar -cvf arch1.tar /home/user/file.txt Oplossing: Gebruik -p om absolute paden te behouden. tar -cvpf arch1.tar /home/user/file.txt "tar: Error opening archive: Unrecognized archive format" Deze fout treedt op wanneer het archief beschadigd is of wanneer het verkeerde decompressiecommando wordt gebruikt. Oplossing: Controleer het bestandstype: file arch1.tar.gz Gebruik het juiste decompressiecommando: tar -xvzf arch1.tar.gz  # For .tar.gztar -xvjf arch1.tar.bz2  # For .tar.bz2tar -xvJf arch1.tar.xz   # For .tar.xz Als corruptie wordt vermoed, controleer de integriteit: gzip -t arch1.tar.gzbzip2 -tv arch1.tar.bz2 Conclusie Het tar-hulpprogramma is een belangrijk hulpmiddel voor archivering, compressie en extractie. Het biedt efficiëntie en is een cruciaal onderdeel van Linux-opslagbeheer. Met een verscheidenheid aan configuraties en instellingen fungeert tar als een blijvende oplossing voor uiteenlopende gebruiksscenario’s. Opties zoals -czvf en -xvzf bepalen hoe bestanden worden opgeslagen en opgehaald, waardoor gebruikers volledige controle hebben over datacompressie. Daarnaast ondersteunt tar meerdere compressietools zoals gzip, bzip2 en xz, waardoor gebruikers zowel snelheid als compressieverhouding kunnen optimaliseren op basis van hun specifieke behoeften. Voor IT-professionals, ontwikkelaars en Linux-gebruikers is het volledig beheersen van tar van onschatbare waarde. Of het nu gaat om het beheren van back-ups, het effectief distribueren van gegevens of het optimaliseren van opslag, tar blijft een van de meest invloedrijke archiveringstools. Door de juiste configuraties en commando’s te selecteren, kunnen gebruikers hun workflow aanzienlijk verbeteren, taken automatiseren en grote datasets efficiënt verwerken. Je kunt ook onze S3-compatibele opslag gebruiken om alle gegevens op te slaan die je nodig hebt voor je applicaties en servers.
28 January 2026 · 7 min to read
Linux-systeem

Symbolische koppelingen maken in Linux: een stapsgewijze tutorial

Symlinks, ook wel symbolische koppelingen genoemd, zijn vergelijkbaar met snelkoppelingen in de Linux-wereld. Ze stellen u in staat een nieuwe naam (of koppeling) te maken die verwijst naar een ander bestand, een andere map of elk object binnen het bestandssysteem. Hun belangrijkste voordeel is het verminderen van redundantie door te voorkomen dat er meerdere kopieën van hetzelfde bestand nodig zijn. Wanneer u een symlink gebruikt, worden wijzigingen die in het originele bestand worden aangebracht automatisch weerspiegeld in alle symbolische koppelingen ervan. Dit voorkomt dat u talloze kopieën afzonderlijk moet bijwerken. Daarnaast bieden symlinks een flexibele manier om toegangsrechten te beheren. Bijvoorbeeld: verschillende gebruikers met mappen die naar subsets van bestanden verwijzen, kunnen de zichtbaarheid beperken tot verder dan wat standaardbestandsrechten toestaan. Kort gezegd zijn symlinks onmisbaar voor efficiënt bestandsbeheer en organisatie. Ze stroomlijnen updates en toegangsbewaking in complexe systemen. Vereisten Om deze tutorial te volgen, heeft u het volgende nodig: Een cloudserver, virtuele machine of computer met een Linux-besturingssysteem. Op Hostman kunt u in minder dan een minuut een server met Ubuntu, CentOS of Debian implementeren. Symbolische koppelingen maken met het commando ln Het commando ln wordt gebruikt om symbolische koppelingen te maken in Linux. Volg deze stappen: Open een terminalvenster. Navigeer naar de map waarin u de symbolische koppeling wilt maken. Gebruik de volgende syntaxis om een symlink te maken: ln -s /path/to/source /path/to/symlink Vervang /path/to/source door het daadwerkelijke pad naar het bestand of de map die u wilt koppelen, en /path/to/symlink door de gewenste naam of locatie van de symlink. De opties van het commando ln begrijpen Het commando ln biedt verschillende opties om het maken van symlinks aan te passen:  -s: Maakt een symbolische koppeling.  -f: Overschrijft een bestaande symlink.  -n: Behandelt symlinkdoelen als normale bestanden. Verken deze opties op basis van uw koppelbehoeften. Symbolische koppelingen naar bestanden maken Om een symlink naar een bestand te maken, gebruikt u het commando ln met de optie -s. Hier is een voorbeeld van hoe u een symbolische koppeling naar een bestand kunt maken met het commando ln. De onderstaande opdracht maakt een symlink met de naam symlink_file in de huidige map, die verwijst naar het bestand /path/to/file: ln -s /path/to/file /path/to/symlink_file Vervang /path/to/file door het daadwerkelijke bestandspad en /path/to/symlink_file door de gewenste naam van de symlink. In dit voorbeeld is het bestandspad absoluut. U kunt ook een symlink maken met een relatief pad. Houd er echter rekening mee dat voor een correcte werking van de symlink elk proces dat er toegang toe krijgt eerst de juiste werkmap moet instellen; anders kan de koppeling verbroken lijken. Symbolische koppelingen naar mappen maken U kunt het commando ln gebruiken om een symbolische koppeling te maken die verwijst naar een map. De onderstaande opdracht maakt bijvoorbeeld een symlink met de naam symlink_directory in de huidige map, die verwijst naar de map /path/to/directory: ln -s /path/to/directory /path/to/symlink_directory Deze opdracht maakt een symlink met de naam symlink_directory op uw huidige locatie, gekoppeld aan de map /path/to/directory. Een symbolische koppeling geforceerd overschrijven U kunt de optie -f gebruiken met het commando ln. Als bijvoorbeeld het pad in een symlink onjuist is door een typefout of als het doel is verplaatst, kunt u de koppeling als volgt bijwerken: ln -sf /path/to/new-reference-dir symlink_directory Met de optie -f wordt ervoor gezorgd dat de inhoud van de oude symlink wordt vervangen door het nieuwe doel. Dit verwijdert ook automatisch eventuele conflicterende bestanden of symlinks. Als u probeert een symlink te maken zonder de optie -f en de naam is al in gebruik, zal de opdracht mislukken. Symbolische koppelingen verifiëren U kunt de inhoud van een symlink weergeven met het commando ls -l in Linux: ls -l symlink_directory De uitvoer toont de symlink en het gekoppelde doel: symlink_file -> /path/to/reference_file Hier is symlink_file de naam van de symlink, en deze verwijst naar het bestand /path/to/reference_file. ls -l /path/to/symlink De uitvoer toont de symlink en het doel. Best practices voor symbolische koppelingen Gebruik beschrijvende namen voor symlinks. Vermijd circulaire koppelingen om systeemverwarring te voorkomen. Werk symlinks bij als de locatie van het doel verandert. Gebruikssituaties voor symbolische koppelingen Beheer van configuratiebestanden: Configuratiebestanden koppelen tussen systemen. Versiebeheer: Symbolisch koppelen van gedeelde bibliotheken voor ontwikkelprojecten. Back-ups: Symlinks maken naar back-upmappen. Mogelijke valkuilen en probleemoplossing Rechtenproblemen: Zorg voor de juiste machtigingen voor de bron en de symlink. Verbonden koppelingen: Werk symlinks bij als doelbestanden worden verplaatst of verwijderd. Koppelingen tussen bestandssystemen: Symlinks kunnen mogelijk niet werken tussen verschillende bestandssystemen. Conclusie Symlinks zijn waardevol voor het stroomlijnen van bestandsbeheer en systeemonderhoud. Ze vereenvoudigen updates tussen meerdere applicaties die een gemeenschappelijk bestand delen, waardoor de onderhoudscomplexiteit afneemt. Ze bieden ook een alternatief voor mappen zoals /etc, die vaak root-toegang vereisen voor bestandswijzigingen. Ontwikkelaars vinden symlinks handig voor het soepel schakelen tussen lokale testbestanden en productieversies. Door deze tutorial te volgen, heeft u geleerd hoe u symbolische koppelingen maakt in Linux. Gebruik symlinks voor efficiënt bestandsbeheer en meer flexibiliteit.
15 December 2025 · 5 min to read

Heb je vragen,
opmerkingen of zorgen?

Onze professionals staan altijd klaar om je te helpen,
of je nu hulp nodig hebt of gewoon niet weet waar te beginnen
E-mail ons
Hostman's Support